İMANIN GÜZELİ DAVRANIŞLARA AKSEDENİDİR

        Dinimiz güzellik dinidir.Dinimizde  ahlaki görevlerle dinin esası olan iman arasında sıkı bir ilşki vardır.

         Peygamberimiz(s.a.v):imanın yetmiş küsür şübesi olduğunu ifade ettikten sonra:’’Bunun en yüksek mertebesi Allah’ın birliğine iman etmek,en son derecesi  de yoldan eza verecek şeyleri kaldırıp atmak,edep ve haya denilen davranış da imandan bir cüzdür’’buyurmuştur.Demek ki, Allah’ın birliğini tasdik ve ikrar etmek nasıl imanın önemli bir esası ise,insanlara eza ve cefa verecek şeyleri ortadan kaldırmak,toplumun hayır ve menfaatine çalışmak da hem imandan bir cüz hem de ahlaki bir kuraldır.

         Evet,iman,Allah’ın birliğini ve rasulullah’ın hak peygamber olduğunu dil ile ikrar,kalp ile tasdik etmektir.Fakat bilmiş olalım ki,feyzi kalp sahasından dışarı taşmayan bir tasdikin fazlaca bir kıymeti yoktur.Esas olan,kalbimizde parlamış olan iman nurunun hiç sönmeden devam etmesi ve çevresini aydınlatmasıdır.Dolayısıyla,kamil ve olgun bir iman,sahibinin kalbinden taşarak kişinin sözlerinde ve işlerinde tecelli etmelidir.Böyle bir imana sahip olanlar,Allah’ı sever ve Allah’tan korkar,sevdiklerini Allah için sever,sevmediklerini de Allah için sevmez.İbadetlerini tam bir ihlasla yapmaya çalışır.Günah işlediği zaman tevbe eder.Allah’ın azabından korkar,rahmetinden de ümidini kesmez.Nimetlere şükreder,alçak gönüllü,merhametli ve şefkatlidir.Dilini kötü ve çirkin sözlerden sakınır.

         İnanmış kişi,temizliğe dikkat eder,namazını eksiksiz kılar,orucunu tutar,zekatını verir,yapamıyacağı bir şeye söz vermez,verdiği sözden dönmez,misafirlerine ikramda bulunur,emanete hıyanetlik etmez,komşularını incitmez,doğruluktan ayrılmaz,bildiğini saklamaz,yalan yere şahitlik etmez,ailesinin haklarını gözetir,idaresi altındakilere nezaketle muamele eder,hüküm verme mevkiinde olduğunda adaletten ayrılmaz,dargınları barıştırır,her zaman insanların iyiliğine çalışır.,kötü yola sapmış olanları kınamaz onları güzellikle yanlış yollarından çevirmeye çalışır,herkesle hoş geçinir,güler yüzlü tatlı sözlüdür.Ayrıca cimri ve müsrif(israf eden)değildir.

İşte bu saydığım ve daha sayamadığım şeylerin hepsi imandan birer cüzdür.Müslümanlığın temelini teşkil eden imanı bir ağacın köküne benzetirseniz görevlerimiz de o ağacın dalları,budakları ve meyveleridir.Dalsız,budaksız,meyvesiz,yapraksız kuru bir ağaç ne kadar önem arzederse tezahürleri insanın sözünde ve işinde görülmeyen kuru bir iman da o derece önem arzeder.Böyle bir iman yavaş yavaş kalpdeki kuvvetini kaybeder.

Hasılı kelam,ben müslümanım diyen kişinin hem ibadet görevini yapması,hemde yükarıda bir kısmını özetlediğimiz bütün ahlaki  ve sosyal görevleri eksiksiz yapmaya çalışması gerekir.