Okul bile gerekmez; hayat mekteptir okuyabilen için... İnsan dışındaki bütün varlıklar, zerreden kürreye verilen görevleri uyum içinde aksatmadan yerine getirirken, biz insanlar için kainatı yaşanacak bir ortam haline getirmektedirler...Dersini almak isteyenler için bunlara bakmak yeterlidir. Bakan için, görmek isteyen için... Tabi baktığında görebilen için...

***

      Kişisel kızgınlıklarımız, toplumu ilgilendirmez. Onlara bireysel bazda çözümler üretmeliyiz. Şahsi sorunlarımıza toplumu da ilgilendiren bir yön uydurarak o meselenin içine herkesi çekmeye çalışmak, gürültü çıkararak insanları şahsi olaylarımızın başına toplamak, sosyal barışımızı temelinden dinamitleyecek bir fitneden başka nedir? Sosyal beraberliğimizin ve değirmen taşını hep birlikte çektiğimiz o eski kardeşlik ve dayanışma ruhumuzun temeline, zıtlıktan- gerginlikten medet umma mantığı ile hareket ederek dinamit yerleştirenlere, bu ayırımcılık dinamitinin fitilini ateşletmeye asla müsaade etmemeliyiz...

***

      Öfkelerimiz bizi doğrudan saptırmamalı...Baş kim, ayak kim; büyük kim, küçük kim bilinmeli... Yaşa, tahsile, ilime, emeğe saygısı olmayan bir topluluğa cehalet, sapkınlık, şaşkınlık, anarşi ve huzursuzluk hakim olur. Bunu unutmamalı... Hepimiz her şeyi bilemeyiz. Birbirimize kıymamalıyız; herkes özde bir değerdir. Zanla, şüphe ile, tehdit altında; yüzden samimi, içten kindar yaşanmaz. O zaman hayat zehir olmaz mı?

***

      Emir veren emirlerinde adil, emri alan itaatkar olmazsa işler nasıl yürüyecek?

***